Posts

कोरोनाको कहर

इश्वी २०१९ को नोभेम्बर १७ तारिख्मा चाइनाको बुहान भन्ने ठाउँमा एउटा अदृश्य तर शक्तिसाली ,विश्वभरी आतंक फैलाउँदै बिजुली र हावा भन्दा पनि द्रुत गतिले दौडन सक्ने कोरोना नाम गरेकोएउटा महामारी रोग फैलन सुरु गर्यो ।योभाईरस भएकोले यसलाई कोरोना भाइरस भन्न थालियो ।छोटकरीमा यसलाई कोभिड भन्ने नाम दिइयो । विश्व प्रवेश गरेको छोटो समयमा नै यसले भयावह रुप देखाउँन सुरु गर्यो ।एक मान्छेबाट अर्को मान्छे हुँदै एक देशबाट अर्को देश सम्म पुगेरर यसाले महामारीको रुप लियो ।विश्व्को ईतिहास पल्टाएर हेर्दा कुनै बेला बिफर, दादुरा,ठेउला आदि महामारी रोगहरु फैलिएको भन्दा पनिभयावह र द्रुत गतिले यो रोग महामारीको रुपमा विश्वभरी फैलिइ रहेको छ। वैज्ञानिकहरु यस्को खोपको अनुसंधानमा दत्तचित्त भएर लागिपरेका भएता पनि अहिले सम्म पत्तालागी सकेको छैन। विश्वका शक्तिशाली देशहरु पनि यस्को खोपको अनुसंधानमा दत्तचित्त भएर लागिपरेता पनि सफल भएका छैनन् । यो महामारी फैलिएको सुरुसुरुको बेला त शक्तिशाली देश बीच शक्तिको बल देखाउँदै रासायनिक हतियारको रुपमा यस्तो डरलाग्दो रोग उब्जाएर फैलाएको आरोप प्रत्यारोप फैलिएको पनि सुन्नमा आएको थियो । तर ती...
Post a Comment
Read more

लकडाउँन र भिडियो च्याट

उताबाट नाती प्रकट पराजुली: तिमी कहिले आउछौर? मैले कथा लेखेकोछु ।चित्र कोरेको छु भन्दै आफुले लकडाउनको बेला गरेका कामहरु मलाई भिडियोमा देखाउँ छन् । उनी आफुले कथा वाचन गरेको भिडियोहरु पठाई रहनछन् ।कुनि कथा आफै, लेखेर पनि पठाउँछन् ।उनको कथाू लिटिलरेड राडिङ्गहुडू मैले युटुबमा राखिदिएको छु ।उनी अमेरिकाको केन्टकी राज्यको लुइभिल भन्ने सहारमा आफ्नो बाबा आमा र दाइ सङ्ग बस्दछन् । यो लकडाउँनको बेला तीन कक्षामा पढ्ने उनी स्कुल फ्रोम हम भनेर घरैबाट अनलाइन पढ्छन् । त्यो एकदुई घन्टा मात्र हुन्छ ।कहिले उनी बाबासङ्ग बारीमा काम गर्दछन् त कहिले आमा सङ भान्छामा पकाउन सिकछन् । उनको दाजु दर्श पराजुली अब आठ कक्षा पढ्ने भएकोले उनी आफ्नै काममा व्यस्त हुन्छन् ।लकडाउनले गर्दाखेरी म नातिनातिनाहरुदेखि पर रहेकी छु। हवाई जहाजको टिकट किनीसकेको भए पनि यो लकडाउनले गर्द त्यस्लाई क्यानसल गरेर अब कहिले खुल्ला र उनीहरुसङ भेट्न पाउँला भन्दै कुरेर बसेकी छु । तर आजकल मिडियाले गर्दा टाढा भए पनि भिडियो च्याट गर्न पाईन्छ। म उनीहरुसङ भिडयोमा रमाएर बस्छु।।म नातिनातिनाहरुको लागि कथा ,कविता उपन्यास ,गित लेख्दछु । मेरा केही बालसाहित्य...
Post a Comment
Read more

वातावरण दिवस

स्व्च्छ हावा जस्तो राम्रो अरु केही छैन शुद्ध हावा पानी नभई सास फेर्न पाइन्न मान्छेमात्र नभई सबलाई यो चाहिन्छ मान्छे जस्तै वनस्पति पनि सास फेर्छ्न आमा हाम्री प्राकृति ख्याल हाम्रो राखछिन् सन्तानको भलाई गर्दै स्वछ हावा दिनछिन् हरियाली फैलाई स्वछ सुन्दर बनाउँ छिन् यस्ले नै वातावरण स्वछ हुन्छ भन्छन् सानाठुला रुख बिरुवा वातावरण शुद्ध बृक्ष्या रोपण गर्नु पर्छ सास तान्न सुद्ध्र वातावरण शुद्ध राख्ने हाम्रो आफ्नै काम स्वछ हावा नभए हाम्रो प्राण छैन जान यस्तो काम अरुले होइन गरौँ हामी आफैं सन्ततिको लागि पनि आज सफा राखैं वातावरण शुद्ध भए विश्व सुन्दर हुन्छ यस्ले नै सन्ततिको बुद्धि विकास गर्छ बाहिरी क्लेश हटाएर बुद्ध हाली बनौं यस्ले नै हाम्रो बुद्धि बढाउँछ जानौं यस्तै सोची हामी यो दिवस मनाउँ वातावरण शुद्ध राख्नेनारा हामी बोकैं
Post a Comment
Read more

नङ्ग्रीको मामाघर- बालकथा

नङ्ग्रीलाई आफ्नो मामाघरको संझना आइरहन्छ । ऊ सानी हुँदा उनीहरु पनि मामाघर नजिकैको एउटा ठूलो रुखको हाँगोमा लाटो कोसेरो बस्ती भएको ठाँउमा बस्दथे । उनीहरुको गूँढघर रुखको टुप्पोमा थियो । त्यहाँ अरु धेरै उनीहरु जस्तै लाटोकोसेरोले पनि गूँढ लगाएर बसेका थिए । उनीहरु दिनभरी आफ्नो गूँढमा मस्तसँग सुत्दथ्ये अनि राति ठिक त्यसको उल्टो चारा खोज्न जान्थे । उनीहरुको जाति अरु चराहरु भन्दा भिन्न खालको थियो किनभने त्यो जाति राति आँखा देख्दैनन् । त्यसैले अरुको दिन उनीहरुको रात, अरु चराको रात उनीहरुको दिन हुन्छ ।  नङ्ग्रीलाई संझना छ उसको मामाघर ठूलो सेतो घरभित्रको बगैंचाको छेउमा भएका धेरै रुखहरुको मध्येको एउटा रुखमा थियो । त्यो ठूलो सेतो घरलाई उसले “दरबार” भनेको सुनेकी थिई । त्यो दरबारमा असल जातका धेरै रुखहरु थिए । ती रुखहरु मोटा र अग्ला थिए । कोही भने होचा र झ्याम्म परेमा पनि थिए । त्यहाँ फलफूल र फूलविरुवाका पनि अनेक थरी बोट थिए । राती सबै प्राणी जातिले विश्राम गरेपछि वातावरण शान्त हुन्थ्यो । त्यस्तो बेला ती लाटोकोसेरो जाति भने उठेर दरबारको बगैंचा घुम्थ्ये । त्यहाँ भएका अनेकथरी फलफूलहरु रोजिरोजिकन ठुङ्ग...
Post a Comment
Read more

अन्तरंग-विनोद दाहाल: बाल साहित्यको रचनाकार पनि बालकै बन्नुपर्छ: रञ्जुश्री

रञ्जुश्री पराजुली बालसाहित्यको वरिष्ठ सर्जक हुन् । त्यसै त नारी स्रष्टाहरू नेपाली साहित्यमा कमै छन् त्यसमा पनि झन बालसाहित्यमा त खडेरी नै छ भन्दा हुन्छ । थोरै स्रष्टहरूको पंक्तिमा उभिएकी छन् रञ्जुश्री । उनले कविताको क्षेत्र अँगालिनन् । उनले त कथालाई पो आफ्नो लेखनको क्षेत्र छनोट गरिन् । यसको पनि एउटा कारण रहेछ ।  उनी विदेशमा बसिछन् । उनका छोरा दिपेन्द्र पराजुली बेलायतमा पढ्दारहेछन् । पश्चिमा मुलुकमा बालबच्चालाई बढी नै महत्व दिएको उनले देखिन् । बालबालिकालाई केन्द्रमा राखेर साहित्य लेखेको पनि उनले पाइन् । विद्यालयहरूमा उनीहरूलाई पढाइमा भन्दा खेलाउने र रमाइला कथा भन्ने, सुनाउने गरेको पनि पाइन्  । उनका छोरा दिपेन्द्र दिनदिनै स्कुलमा यस्ता कथा सुनेर आउँथे र घरमा आमालाई पनि यस्तै कथाहरू भन्न लगाउने गर्थे ।  उनी छोराले यसरी कथा सुनाएको र आपूmले पनि छोराका लागि कथा भन्नुपर्ने हुँदा बिस्तारै कथातर्फ आकर्षित भइन् । क्रमशः आपूm पनि कथा लेखनतर्फ अगाडि बढिन् । यसैमा उनको रस बस्दै गयो । बिस्तारै ती बालकथाका रूपमा परिमार्जित हुनथाले र उनी नेपाली बालकथाकारका रूपमा स्थापित हुन पुगिन् ।...
Post a Comment
Read more

स्वप्न नगरी-नियात्रा

संयुक्त राज्य अमेरिका धेरै शहरहरु पर्यटकको रुपमा घुमिसकेको भएता पनि त्यहाँको स्वप्न नगरी अर्थात लास भेगास दोह¥याएर घुम्ने इच्छा थियो । एक पटक घुमेर त्यो स्वप्न नगरी घुमेको धित मरेको थिएन । हितेषी मीत्र विनोद र म एउटा लामो सप्ताअन्तको मौका पारेर सपरिवार त्यो शहर घुम्ने जाने योजना बनाएर केही घण्टा हवाई यात्रा गरेर त्यहाँ पुग्यौं । उवर सेवा (ट्याक्सीजस्तै वाहन) को प्रयोग गरेर हामीले अग्रिम बुकिङ्ग गरेको होटेल फ्लेमिङ्गोको बाह्रौं तल्लाको तोकिएको कोठा नंं. मा आफ्ना झोली तुम्बा बिसायौं । होटेलको ठूला ऐनाका झ्यालबाट दुलही सिगांरिएको जस्तो झलमल्ल उज्यालो शहरको दृश्य देखिरहेको थियो ।  “स्वप्न नगरी”  अर्थात लास भेगास शहर घुम्न जानुभन्दा पहिले नै हामीले यो शहरबारे धेरै जानकारीहरु लिइसकेका थियौं । ती राम्रा पनि थिए र पर्यटकलाई सचेत तुल्याउने खालका पनि थिए । तर जे जस्तो सुकैभए पनि हामी त्यहाँको दृश्यावलोकन गर्न उत्साहित थियौं । यो शहर विश्वकै सबैभन्दा धेरै विजुली बत्तीले सिंगारिएको रहेछ । यहाँ संसारका अति नै महंगा होटेल मध्ये धेरै जसो यसै शहरमा छन् भन्ने पनि हामीले जानकारी पायौं । यहाँ भए...
Post a Comment
Read more